OPEC+ zwiększa wydobycie, a Arabia Saudyjska przewodzi odbudowie w obliczu ryzyka związanego z cieśniną Ormuz

Wydobycie ropy naftowej przez OPEC+ wzrosło w październiku o 2,04 mln baryłek dziennie (mb/d), czemu przewodziła gwałtowna odbudowa produkcji w Arabii Saudyjskiej. Złagodziło to część niedawnego napięcia w globalnym bilansie ropy, ale nie doprowadziło do znaczącego spadku cen, ponieważ ryzyko związane z cieśniną Ormuz nadal ogranicza potencjał zniżkowy. Po miesiącach zakłóceń związanych z wojną wokół kluczowych szlaków żeglugowych Zatoki Perskiej szybki powrót grupy w kierunku średniego poziomu produkcji z 2025 roku sygnalizuje wyraźny zwrot polityki w stronę stabilizacji rynku. Jednak przy cenach Brentu nadal utrzymujących się w dolnym przedziale 90 USD za baryłkę oraz spowolnieniu ruchu przez Ormuz wskutek ataków na tankowce premie za ryzyko pozostają uwzględnione w cenach. Rynek obecnie równoważy wyższą podaż OPEC+, odporne oczekiwania dotyczące wzrostu popytu w krajach spoza OECD oraz niepewne tło geopolityczne w Azji Zachodniej.

Ceny

Międzynarodowe benchmarki ropy nieznacznie spadły, ale nadal pozostają podwyższone. Kontrakty terminowe na Brent są 12 listopada 2026 roku notowane w dolnym przedziale 90 USD za baryłkę, a śróddzienne notowania wynoszą około 91,8–92,2 USD/bbl, zasadniczo zgodnie z konsolidacją z ostatnich dni powyżej 90 USD/bbl.

WTI również osłabiła się w kierunku środkowego przedziału 80 USD/bbl, odzwierciedlając lepszą widoczność podaży i nieco korzystniejsze nastroje związane z ryzykiem wokół trwających wysiłków dyplomatycznych, mimo że rzeczywiste warunki żeglugowe pozostają trudne.

Bilans podaży i popytu

Produkcja ropy i kondensatów OPEC+ wzrosła w październiku o 2,04 mb/d miesiąc do miesiąca, do 41,23 mb/d, zgodnie z najnowszą oceną OPEC. Oznacza to gwałtowne odbicie od niedawnego minimum wynoszącego 34,29 mb/d w II kwartale 2026 roku i zbliża produkcję do średniej grupy z 2025 roku na poziomie 41,98 mb/d.

Arabia Saudyjska przewodziła październikowemu wzrostowi, zwiększając produkcję o około 1,18 mb/d, do 9,19 mb/d, według źródeł wtórnych. Bezpośrednia komunikacja wskazywała jednak na jeszcze wyższą produkcję na poziomie 10,56 mb/d oraz podaż rynkową bliską 9,20 mb/d. Irak i Kuwejt zwiększyły wydobycie odpowiednio o około 0,5 mb/d i 0,23 mb/d, podczas gdy partnerzy spoza OPEC odnotowali skromniejszy wzrost o 70 000 b/d, do 14,07 mb/d.

Pomimo gwałtownego wzrostu podaży OPEC utrzymała bez zmian średnioterminowe prognozy popytu, przewidując wzrost globalnego popytu na ropę o około 0,2 mb/d w 2026 roku, ale znacznie silniejszy wzrost o 2,6 mb/d w 2027 roku, napędzany przede wszystkim przez gospodarki spoza OECD (+2 mb/d) oraz mniejszy wkład krajów OECD (+0,5 mb/d). Wskazuje to na stopniowe zacieśnianie bilansu w średnim terminie, jeśli obecne przyrosty produkcji nie zostaną utrzymane.

Geopolityka i przepływy handlowe

Odbudowa produkcji w październiku nastąpiła w warunkach utrzymujących się zagrożeń bezpieczeństwa w Azji Zachodniej. Transport przez cieśninę Ormuz spowolnił po atakach na tankowce, a szersza sytuacja bezpieczeństwa na przyległych wodach pozostaje niestabilna, mimo że część eksporterów z Zatoki przekierowuje wolumeny rurociągami i przez alternatywne porty.

Niedawne incydenty rakietowe w Arabii Saudyjskiej oraz utrzymująca się aktywność wojskowa wokół kluczowych szlaków żeglugowych Zatoki podkreślają ciągłe ryzyko ponownych zakłóceń, utrzymując strukturalną premię za ryzyko w benchmarkach ropy pomimo wyższej podaży OPEC+. Dyplomacja mająca na celu złagodzenie napięć z Iranem pomogła ograniczyć skoki cen, jednak uczestnicy rynku pozostają wrażliwi na każdą eskalację, która mogłaby dodatkowo ograniczyć fizyczne przepływy lub dostępność ubezpieczeń dla statków.

Fundamenty i nastroje rynkowe

Połączenie rosnącej produkcji OPEC+ i oczekiwań dotyczących stabilnego wzrostu podaży płynnych węglowodorów spoza OPEC o około 0,6 mb/d rocznie w latach 2026 i 2027 wskazuje na mniej ograniczone warunki podaży niż wcześniej w tym roku. Jednocześnie oficjalne prognozy solidnego wzrostu popytu w 2027 roku, zwłaszcza na rynkach wschodzących, ograniczają możliwość długotrwałego zwrotu w kierunku spadków.

Krzywe terminowe pozostają w backwardation, sygnalizując, że bieżąca podaż jest nadal postrzegana jako bardziej napięta niż przyszła dostępność, jednak krzywa spłaszczyła się w porównaniu z rekordami bezpośrednio po kryzysie. Odzwierciedla to rosnące przekonanie, że producenci z Zatoki, na czele z Arabią Saudyjską, są gotowi i zdolni do uruchomienia wolnych mocy w celu przeciwdziałania zakłóceniom związanym z wojną, nawet gdy ataki na żeglugę i infrastrukturę okresowo przywracają zmienność.

Perspektywy i wnioski handlowe

W krótkim terminie rynek stoi przed przeciąganiem liny między wyższą produkcją OPEC+ a utrzymującym się ryzykiem geopolitycznym. Przy cenach Brentu utrzymujących się w dolnym przedziale 90 USD oraz zmienności implikowanej niższej niż szczyty, ale nadal powyżej poziomów sprzed kryzysu, przekonanie co do kierunku pozostaje ograniczone do czasu uzyskania większej jasności zarówno w sprawie bezpieczeństwa Ormuzu, jak i stanowiska OPEC+ na początku 2027 roku.

Perspektywy handlowe (najbliższe 1–4 tygodnie)

• Nastawienie kierunkowe: W bardzo krótkim terminie lekko spadkowe do ograniczonego przedziału, ponieważ wzrost OPEC+ o 2,04 mb/d będzie stopniowo oddziaływał na rynki fizyczne, jednak potencjał spadkowy prawdopodobnie ograniczą utrzymujące się zagrożenia związane z cieśniną Ormuz i bezpieczeństwem regionalnym.
• Producenci (zwłaszcza w Arabii Saudyjskiej i szerzej w Zatoce): Warto rozważyć stopniowe zwiększanie hedgingu podczas wzrostów powyżej dolnego przedziału 90 USD dla Brentu, aby zabezpieczyć nadal podwyższone ceny, przy elastycznej dyscyplinie podaży.
• Konsumenci i rafinerie: Wykorzystywać ewentualne korekty w kierunku wysokiego przedziału 80 USD do zabezpieczenia przyszłych dostaw, biorąc pod uwagę nadal korzystne perspektywy popytu w 2027 roku oraz możliwość ponownych szoków podażowych.
• Spekulanci: Preferować sprzedaż skoków zmienności związanych z pojedynczymi doniesieniami geopolitycznymi, jednocześnie uwzględniając scenariusze ryzyka ogonowego dotyczące zakłóceń infrastruktury lub żeglugi, które mogłyby szybko skierować Brenta z powrotem w stronę poziomów trzycyfrowych.

3-dniowe regionalne wskazanie cenowe

• Gatunki powiązane z Brentem (globalne benchmarki): Oczekuje się, że w ciągu trzech kolejnych sesji będą poruszać się bokiem lub nieznacznie zniżkować w okolicach dolnego przedziału 90 USD za baryłkę, przy założeniu braku poważnych nowych zakłóceń w Ormuzie lub istotnych niespodzianek politycznych.
• Benchmarki powiązane z WTI: Prawdopodobnie utrzymają się w środkowym przedziale 80 USD za baryłkę, z umiarkowanym ryzykiem spadkowym w przypadku dalszej poprawy nastrojów związanych z ryzykiem, podczas gdy ponowna eskalacja w Azji Zachodniej mogłaby szybko poszerzyć spread Brent–WTI na korzyść Brentu.
• Gatunki eksportowe Zatoki Perskiej na Bliskim Wschodzie (z naciskiem na region Arabii Saudyjskiej): Oczekuje się, że oficjalne ceny sprzedaży pozostaną wspierane względem benchmarków, a różnice cenowe na rynku fizycznym będą odporne, ponieważ nabywcy nadal uwzględniają ryzyko żeglugowe i strategiczną wartość niezawodnych dostaw z Zatoki pomimo niedawnego wzrostu produkcji OPEC+.