WTI i Brent powyżej 90 USD, ponieważ ryzyka na Bliskim Wschodzie utrzymują stromy backwardation

Kontrakty terminowe na WTI i Brent przedłużyły wzrosty 9 października, a najbliższe kontrakty utrzymywały się powyżej 90–100 USD za baryłkę, przy wyraźnym backwardation na krzywej terminowej sięgającym 2027 roku, ponieważ związane z wojną ryzyka podaży oraz napięta sytuacja na rynku produktów przewyższają jedynie umiarkowany wzrost popytu. Notowania ropy naftowej pozostają wspierane przez utrzymujące się zakłócenia na Bliskim Wschodzie, niskie zapasy strategiczne i wysokie marże rafineryjne, nawet gdy OPEC+ sygnalizuje brak zmian polityki w najbliższym czasie, a podaż spoza OPEC stopniowo się odbudowuje. Najbliższy kontrakt na WTI (listopad 2026) rozliczono po 91,85 USD/bbl, a kontrakt ICE Brent z grudnia 2026 po 104,72 USD/bbl; oba wzrosły w ciągu dnia o około 0,4%. ICE gasoil potaniał, ale pozostał na podwyższonych poziomach, odzwierciedlając nadal napiętą sytuację na rynku diesla. W związku z kolejnym raportem IEA Oil Market Report zaplanowanym na 14 października oraz przejściowym wpływem ryzyka huraganowego na rafinerie w Zatoce Meksykańskiej zmienność powinna pozostać wysoka, a spadki prawdopodobnie będą przyciągać kupujących.

Ceny i krzywa terminowa

Krzywa NYMEX WTI wykazuje silne backwardation: od 91,85 USD/bbl w listopadzie 2026 do około 70 USD/bbl pod koniec 2029 roku oraz niskich 60 USD w latach 2031–2032. Dzienne wzrosty na całej krzywej wynosiły 9 października około 0,1–0,5%. Krzywa ICE Brent jest jeszcze wyżej: kontrakt z grudnia 2026 kosztuje 104,72 USD/bbl, a z stycznia 2027 101,25 USD/bbl, po czym ceny spadają poniżej 90 USD/bbl do połowy 2027 roku i zmierzają w kierunku niskich 60 USD do 2037 roku.

Ta struktura sygnalizuje, że rynek nadal wycenia znaczącą premię za ryzyko i napiętą sytuację na rynku terminów najbliższych, mimo oczekiwań bardziej komfortowego bilansu w dalszych latach, zgodnie z prognozami IEA i EIA zakładającymi jedynie umiarkowany wzrost popytu oraz odbudowę zdolności podażowych. Wzrost cen ropy został już wskazany jako czynnik obciążający szersze rynki finansowe, a podczas ostatnich sesji giełdy reagowały wrażliwie na wzrost notowań Brent powyżej 100 USD/bbl.

Podaż, popyt i geopolityka

Eksport z Bliskiego Wschodu w dużej mierze odbudował się do poziomów zbliżonych do przedwojennych, a szacunki wskazują, że we wrześniu regionalne dostawy ropy wynosiły około 17,5–18,6 mb/d. Osiągnięto to jednak dzięki kosztownemu przekierowaniu transportu rurociągiem East-West w Arabii Saudyjskiej oraz przeładunkom statek-statek, podczas gdy ataki na infrastrukturę w rejonie cieśnin Ormuz i Bab al-Mandab oraz wzdłuż Morza Czerwonego utrzymują znaczącą geopolityczną premię za ryzyko w cenach.

OPEC+ niedawno utrzymał ogólną politykę produkcyjną, a kluczowi członkowie, którzy wcześniej w 2026 roku zwiększyli wydobycie, sygnalizują obecnie okres stabilizacji, mimo że wirtualny przegląd z 4 października podkreślił podwyższoną niepewność wynikającą z konfliktu regionalnego. Jednocześnie strategiczne zapasy OECD pozostają uszczuplone: zapasy amerykańskiej SPR są blisko najniższego poziomu od początku lat 80., ograniczając bufor systemu wobec przyszłych szoków. Najnowsza prognoza EIA zakłada, że przepływy z Bliskiego Wschodu pozostaną ograniczone w IV kwartale 2026 roku, a wolumeny wyłączone z produkcji wyniosą średnio około 5,7 mb/d, wzmacniając argument za napiętym bilansem w najbliższym okresie.

Po stronie popytu globalne zużycie ropy w 2026 roku nadal ma rosnąć, ale jedynie umiarkowanie — według wrześniowego raportu IEA Oil Market Report o kilkaset tysięcy baryłek dziennie. Wolniejsza konsumpcja w OECD, poprawa efektywności i rosnąca penetracja pojazdów elektrycznych częściowo równoważą odbicie na rynkach wschodzących, utrzymując strukturalne zapotrzebowanie na baryłki OPEC+ poniżej wcześniejszych przedwojennych oczekiwań, choć wojna z Iranem z nawiązką zrekompensowała tę słabość poprzez wymuszone straty podaży.

Produkty i marże rafineryjne

Krzywa terminowa ICE gasoil (diesel niskosiarkowy) pozostaje na podwyższonych poziomach mimo gwałtownego spadku o 1,8% najbliższego kontraktu z października 2026 roku do 1 483 USD/t. Struktura pokazuje stopniowe contango od końca 2027 roku do początku lat 30., a ceny spadają z poziomu powyżej 1 400 USD/t w IV kwartale 2026 roku do połowy przedziału 700 USD/t w latach 2031–2032. W relacji do ropy poziom ten nadal oznacza solidne cracki dieslowe i zachęca do wysokiego wykorzystania rafinerii tam, gdzie pozwalają na to moce przerobowe i logistyka surowca.

System downstream nadal zmaga się jednak z trwałymi wąskimi gardłami: eksport produktów rafineryjnych i LNG z Bliskiego Wschodu pozostaje znacznie poniżej norm sprzed wojny, a europejskie i amerykańskie centra rafineryjne są okresowo dotykane przez awarie i warunki pogodowe. Zbliżanie się huraganu Isaias do Zatoki Meksykańskiej, nawet jeśli w dużej mierze ominie główne ośrodki, podkreśla podatność już napiętego bilansu produktów na tymczasowe przerwy w dostawach energii lub podtopienia w największych rafineriach, szczególnie w przypadku diesla i paliwa lotniczego.

Perspektywa krótkoterminowa (najbliższe 1–3 miesiące)

Kontrakty WTI i Brent z najbliższymi terminami prawdopodobnie pozostaną w bardzo krótkim okresie wspierane powyżej odpowiednio 90 i 100 USD/bbl, z uwagi na:

• Przepływy z Bliskiego Wschodu wciąż poniżej pełnego potencjału i zagrożone nowymi zakłóceniami w funkcjonowaniu rurociągów oraz szlaków żeglugowych.
• Historycznie niskie rezerwy strategiczne, ograniczające możliwość przeprowadzenia dużych i długotrwałych uwolnień zapasów w celu ograniczenia cen.
• Trwale napięte rynki diesla i paliwa lotniczego, utrzymujące wysokie marże rafineryjne i wspierające przerób ropy.

Kluczowym ryzykiem wydarzeniowym pozostaje raport IEA Oil Market Report z 14 października, który może zmienić bilans popytu i podaży na koniec 2026 roku oraz w 2027 roku. Wskazanie szybszego wzrostu podaży spoza OPEC lub słabszego popytu mogłoby spłaszczyć dalszą część krzywej, ale raczej nie zlikwidowałoby premii za ryzyko w najbliższych terminach, dopóki konflikt z Iranem oraz ataki w rejonie cieśnin Ormuz i Bab al-Mandab będą trwać. Na rynkach finansowych wysokie ceny ropy pozostają źródłem obaw obok wysokich rentowności obligacji.

Perspektywa handlowa i wskazania na 3 dni

• Producenci (hedging): Obecne backwardation sprzyja rozłożeniu w czasie dodatkowych zabezpieczeń na lata 2027–2029, gdy WTI jest notowana w górnych partiach przedziału 70–80 USD, a Brent w górnych partiach przedziału 80 USD — znacznie poniżej rynku spot, ale nadal atrakcyjnie względem średnich historycznych.
• Konsumenci (rafinerie, linie lotnicze): Warto rozważyć umiarkowane wydłużenie pokrycia zabezpieczeniami dla ekspozycji na IV kwartał 2026 oraz I półrocze 2027, gdy ceny najbliższych kontraktów są już podwyższone, koncentrując się na strukturach opcyjnych zachowujących część korzyści z potencjalnych spadków w przypadku złagodzenia ryzyk geopolitycznych.
• Uczestnicy finansowi: Strome backwardation oferuje dodatni carry przy długiej pozycji w najbliższych kontraktach finansowanej krótkimi pozycjami w odleglejszych miesiącach, jednak pozycjonowanie powinno pozostać elastyczne w związku z nagłówkami geopolitycznymi oraz nadchodzącymi aktualizacjami IEA i OPEC+.

W ciągu kolejnych trzech sesji handlowych (12–14 października) oczekujemy:

• WTI (NYMEX): Nastawienie boczne z lekką tendencją wzrostową w okolicach niskich 90 USD/bbl, ponieważ traderzy będą równoważyć ryzyka na Bliskim Wschodzie z realizacją zysków przed raportem IEA.
• Brent (ICE): Prawdopodobne utrzymanie powyżej psychologicznego poziomu 100 USD/bbl, z intradayowymi skokami w przypadku nowych doniesień o zakłóceniach.
• Diesel (ICE gasoil): Zmienny, ale wspierany, a spadki prawdopodobnie będą wykorzystywane do zakupów, dopóki ryzyka związane z rafineriami i pogodą pozostaną w centrum uwagi.