Spadki cen ropy naftowej po porozumieniu w sprawie ponownego otwarcia Ormuzu, ale krzywa terminowa sygnalizuje wsparcie cenowe

Ceny ropy naftowej osłabiły się w ciągu tygodnia, ale przed weekendem ustabilizowały się, gdy rynek trawi porozumienie USA–Iran, które tymczasowo wyznacza Cieśninę Ormuz jako wolny szlak żeglugowy, oraz zaczyna wyceniać częściową normalizację podaży. Niedawna wyprzedaż odzwierciedla fakt, że rynek z góry zdyskontował powrót baryłek z Zatoki Perskiej i złagodzenie sankcji, co zepchnęło Brent z powrotem w okolice 80 USD/bbl i WTI w środek przedziału 70 USD, zanim nastąpiło umiarkowane odbicie. Jednocześnie krzywa terminowa ustabilizowała się w wyraźnym contango, z kontraktami WTI i Brent z odległymi terminami dostawy wyraźnie poniżej notowań na najbliższe miesiące. Niższe ceny energii już przekładają się na słabszą konkurencyjność biopaliw, a w konsekwencji ograniczają popyt na oleje roślinne jako surowiec, mimo że nowe mandaty biodiesla, takie jak program B50 w Indonezji, zapewniają strukturalne wsparcie globalnej konsumpcji olejów roślinnych.

Ceny i struktura krzywej

Futures na ropę wyraźnie cofnęły się w ciągu tygodnia, ale piątkową sesję zakończyły na nieco mocniejszych poziomach. Kontrakt front‑month WTI na lipiec 2026 rozliczył się w okolicach 77,5 USD/bbl, podczas gdy najbliższy Brent handlowany był blisko 80 USD/bbl po utracie niemal 8% w skali tygodnia, gdy porozumienie w sprawie Ormuzu złagodziło ostre obawy podażowe. Przy przybliżonym kursie EUR/USD 1,08 implikuje to poziomy spot w pobliżu 71–74 EUR/bbl.

Notowania serii terminowej NYMEX WTI pokazują wyraźne contango: z około 77,5 USD/bbl w lipcu 2026 w dół, w kierunku około 61 USD/bbl na początku 2033 r. i w okolice 55–57 USD/bbl do 2035 r. ICE Brent wykazuje podobną, nieco wyżej położoną krzywą, z kontraktem front‑month w pobliżu 80 USD/bbl, który zsuwa się w stronę średnich 60 USD dalej na horyzoncie. Taka struktura sygnalizuje oczekiwanie obfitej przyszłej podaży i zachęca raczej do magazynowania niż do agresywnego zabezpieczania na krótkim końcu krzywej.

*Przeliczenie na EUR przy ~1,08 USD/EUR, wyłącznie orientacyjne.

Makro i geopolityka: ulga związana z Ormuzu, ale to jeszcze nie normalność

Kluczowym czynnikiem stojącym za tegorocznym ruchem był memorandum pomiędzy USA a Iranem, które na nowo wyznacza Cieśninę Ormuz jako wolny szlak żeglugowy i już umożliwiło wznowienie wysyłek ropy naftowej i LNG. Uczestnicy rynku oczekują teraz stopniowego przywrócenia przepływów eksportowych z Zatoki oraz pewnej dodatkowej ilości baryłek irańskiej ropy objętej dotąd sankcjami, co skłania do przeszacowania cen z poziomów zawierających premię wojenną w kierunku postrzeganego średnioterminowego wsparcia dla Brent w okolicach 75 USD/bbl.

Niemniej tarcia logistyczne i ubezpieczeniowe prawdopodobnie spowolnią powrót do przedwojennej zdolności eksportowej, utrzymując pewną resztkową premię za ryzyko w kontraktach z bliskimi terminami dostawy. Banki i agencje, które zaledwie kilka tygodni temu wskazywały na skrajny deficyt podaży, coraz częściej dyskutują ryzyko ewentualnej nadpodaży, jeśli wszystkie utracone baryłki wrócą na rynek, podczas gdy popyt się znormalizuje. Taka narracja wspiera contango i ogranicza potencjał wzrostów cen na długim końcu krzywej.

Powiązania z olejem napędowym, biopaliwami i kompleksami oleistych

Kontrakty ICE na olej napędowy o niskiej zawartości siarki również skorygowały się z kryzysowych szczytów, choć w ujęciu bezwzględnym pozostają wysokie, z kontraktami front‑month wokół 900 USD/t (~830 EUR/t). Zawężenie cracku względem ropy odzwierciedla zarówno poprawę oczekiwań podażowych, jak i łagodniejszy popyt na średnie destylaty, wrażliwy na recesję.

Niższe benchmarki dla ropy i oleju napędowego bezpośrednio osłabiają konkurencyjność biopaliw. W miarę łagodzenia się cen oleju napędowego pochodzenia kopalnego przewaga cenowa mieszanek biodiesla maleje, co ogranicza bodźce do dobrowolnego blendowania i wywiera presję na popyt na surowce, takie jak olej rzepakowy i sojowy. Już przyczyniło się to do słabszych cen rzepaku, które znalazły się pod presją wcześniej w tygodniu, zanim stabilizacja notowań ropy w piątek przejściowo złagodziła spadkową dynamikę na rynku oleistych.

Równocześnie istotne pozostaje strukturalne wsparcie ze strony mandatów na biopaliwa. Indonezja przygotowuje się do uruchomienia programu biodiesla B50 od 1 lipca, podnosząc obowiązkowe poziomy blendowania i wzmacniając globalną konsumpcję olejów roślinnych – w szczególności oleju palmowego, ale pośrednio także szerszego kompleksu olejów roślinnych. W dłuższym horyzoncie takie mandaty zacieśniają powiązanie między ekonomiką paliw transportowych a popytem na oleje roślinne, czyniąc wahania cen ropy jeszcze istotniejszym czynnikiem dla rynków nasion oleistych.

Perspektywy popytu i implikacje dla rynku oleistych

Poza bezpośrednią zmiennością związaną z wojną, średnioterminowe sygnały popytowe z kluczowych konsumentów, takich jak Chiny, stają się bardziej ostrożne. Ostatnie analizy sugerują, że chińska konsumpcja ropy w 2026 r. może nieznacznie spaść względem 2025 r., podczas gdy Pekin równocześnie realizuje strategie ograniczania zależności od importowanych surowców w sektorze nasion oleistych. Ta kombinacja wskazuje na wolniejszy wzrost popytu na paliwa transportowe oraz strukturalną zmianę w składzie importu produktów rolnych.

Dla kompleksu oleistych słabsze benchmarki ropy i oleju napędowego, w połączeniu z oczekiwaniami wzrostu areału uprawy słonecznika i rosnącej produkcji oleju słonecznikowego w sezonie 2026/27, zwiększają konkurencję, jaką rzepak i olej sojowy napotykają na rynkach żywnościowych i energetycznych. Obfita podaż oleju słonecznikowego oraz niższe ceny paliw kopalnych ograniczają potencjał wzrostów cen olejów roślinnych, mimo że mandaty na biodiesel i sporadyczne zakłócenia geopolityczne mogą generować krótkoterminowe rajdy cenowe.

Perspektywy handlowe (najbliższe 1–2 tygodnie)

• Producenci ropy i podmioty zabezpieczające: Obecne contango na WTI/Brent i przesunięcie w kierunku postrzeganego poziomu wsparcia dla Brent w okolicach 75 USD/bbl (~69 EUR/bbl) sprzyjają stopniowemu budowaniu umiarkowanych zabezpieczeń na koniec 2026/2027, a nie na bardzo długim końcu krzywej, gdzie ceny już uwzględniają istotny potencjał spadkowy.
• Rafinerie: Przy crackach na oleju napędowym oddalonych od szczytów, ale nadal historycznie mocnych, utrzymywanie zrównoważonej długości w ropie względem popytu na średnie destylaty pozostaje rozsądną strategią. Ryzyko dalszego spadku cen ropy w przypadku szybszej niż oczekiwano normalizacji sytuacji w Ormuzie przemawia przeciwko agresywnemu zajmowaniu długich pozycji w ropie.
• Nabywcy biopaliw i oleistych: Łagodniejsze benchmarki ropy i oleju napędowego, w połączeniu ze wzrostem dostępności oleju słonecznikowego, poprawiają relację ryzyka do potencjalnego zysku przy stopniowym zabezpieczaniu potrzeb w zakresie olejów roślinnych na III–IV kw. – zwłaszcza tam, gdzie lokalne mandaty (np. B50 w Indonezji) gwarantują bazowy poziom popytu.

3‑dniowa wskazówka cenowa (kierunkowa)

• WTI (CME, front‑month; w EUR): Ruch boczny do lekko słabszego w okolicach równowartości 70–72 EUR/bbl, gdy rynek konsoliduje się po wyprzedaży i śledzi faktyczne przepływy eksportowe przez Ormuz.
• Brent (ICE, front‑month; w EUR): Lekko spadkowe nastawienie w kierunku 72–75 EUR/bbl, z możliwą śródsesyjną zmiennością napędzaną nagłówkami, ale mniejszą skłonnością do utrzymujących się rajdów przy braku nowych zakłóceń podaży.
• ICE Gasoil (w równowartości EUR/t): Prawdopodobnie będzie podążać za ropą przy umiarkowanie zawężającym się cracku, co implikuje szeroko stabilny do lekko słabszego przedział wokół 820–840 EUR/t, przy założeniu braku gwałtownych zmian w popycie na olej napędowy w Europie lub awarii rafinerii.